İnsanın kimyası sanılanın aksine kendini kaçı p kurtarmaya değil, kendini feda etmeye ayarlıdır. "Ben" hep bir "biz" içinde erimek ister. "Ben" hep bir biz için feda etmek ister herşeyini. Mesele "bizi" kurmaya yarayan hikayelerin kanla kurulmuş olması.

Bitme, bak, içtim, yürüdüm, kederlendim
Denize girdim, üşüdüm, sana geldim.

Düş bitmeden sen bitme.
Bitmeden sevgi gitme…

Bitme! Bak, koştum, savruldum, hep örselendim.
Cıgara ziftlendim, ille de seni sevdim.
Uzaklarda öyle çok kederlendim.

Günler bitmeden bitme.
Bitmeden hasret gitme…

Bu yangın geceler, bu intihar.
Gidersen paramparça yüreğimde ağıtlar!
Bu dolunay gecenin göğsünü yarar.
Benim göğsümde de sana geniş bir yer var.

Düş bitmeden sen bitme.
Bitmeden sevgi gitme...

Yılmaz Odabaşı

Düş bitmeden sen bitme.
Bitmeden sevgi gitme...

her
türkümü
yaksam
adın
üzerine

tükenişi bir aşkın
bir nehrin tükenişine benzer
ne deniz olabildik ne de nehir kalabildik
kendin ol... kendin ol...
sen buysan başkası ol
buysan kederden öleceğim
başkası olursan da kimi seveceğim...